سفیر انسان دوستی محمد علی محمدیان

 نقاشی زخم

در دنیایی که به عقیده ی بسیاری ازاخلا قیون رفتار بشری کماکان درحال تزلزل وانگار دم به دم روبه حضیض دارد،جایگاه ما کجاست وخود رادر دنیای امروزچگونه می بینیم. باری باید گفت در تاریخ جهان فقط مائیم وتنی چند که از زخم خوردگان هستیم.انگاریاداین زخم ها مرهمی است که درد مرا فرومی نشاند.این دردها دردهای خصوصی نیست بلکه دردمشترکی است که درحافظه ی تاریخی مابه ثبت رسیده است وهرلحظه که قلم را بدست می گیرم جریان سیال ذهنمان چیزی جززخم ودردوخون ونوستالژی غم وناراحتی نیست. پس اینجاست که سوال اصلی رخ می نمایند که آیابرای جبران دردناشی اززخم هایتان یاد آن زخم کافیست یادر این باره نادانی راپیشه کردن ودر خیال خام سرکردن بهتراست؟...

مسلماًًًًحافظه ی تاریخی هر قومی اگربدست فراموشی سپرده شود هیچ مرهمی برای آن نیست. حلبجه یابه اصطلاح هیروشیمای کردستان سالهاست که درحافظه وذهن ما ثبت شده است وجراحت حاصل ازاین زخم چیزی جزثبت آن در حافظه نیست پس مرهم داغ دل ما ازاین حادثه هولناک بشری ویادهمه ی عزیزانمان وشهیدانمان٬گرامی داشت یادآن خوبان وانزجار ازتاریخ رقم خورده بدست بشریت است.